Kur flet një mësuese, një poete dhe një bijë e Çamërisë
Mes qindra qytetarëve që u mblodhën për të ngritur zërin e tyre në protestë, ishte edhe një zë që tërhiqte vëmendjen jo për forcën e volumit, por për peshën e fjalës.
Ishte zëri i një gruaje që për dekada ka edukuar breza të tërë si mësuese, që ka shprehur botën e saj të brendshme përmes poezisë dhe që vazhdon të mbajë me dinjitet identitetin e saj çam.
Kur mori mikrofonin në dorë, ajo nuk foli vetëm si individ. Në fjalët e saj ndihej përvoja e një jete të tërë kushtuar dijes, kultura e njeriut që ka jetuar mes librave dhe ndjeshmëria e poetes që di t’u japë shpirt fjalëve.
Por mbi të gjitha, në zërin e saj jehonte kujtesa.
Çamëria nuk ishte thjesht një referencë historike në fjalimin e saj. Ajo u shfaq si pjesë e identitetit të saj, si një kujtesë kolektive që vazhdon të jetojë në zemrat e atyre që refuzojnë harresën. Ishte një kujtesë e qetë, por e palëkundur; jo për të hapur plagë, por për të ruajtur të vërtetën historike dhe dinjitetin njerëzor.
Teksa e dëgjoja, ndjeva mirënjohje.
Mirënjohje për miken Nurie Maliqi Baduni për mësuesen që për vite të tëra u dha dije brezave.
Mirënjohje për poeten që vazhdon të na kujtojë se fjala ka ende forcë.
Mirënjohje për gruan fisnike që nuk e ka harruar prej nga vjen dhe që mban gjallë me dinjitet kujtesën e Çamërisë.
Me respekt, vlerësim dhe mirënjohje.
Evi
About the Author
