Nga Evi Eni:
(Dhuro Dashuri
)
Në një botë ku fjalët rrjedhin lehtë në rrjete sociale dhe zërat ngrihen për çdo gjë që bëhet trend, është e dhimbshme të kuptosh se përballë padrejtësisë më të afërt , bullizimit, hipokrizisë dhe baltosjes së njeriut të pafajshëm , shoqëria zgjedh të heshtë.
Por pse ndodh kjo heshtje?
Pse miqtë tanë, ata që kemi ndarë buzëqeshje, dhimbje dhe biseda të vona, nuk flasin kur dikush guxon të na godasë padrejtësisht?
1. Heshtja si mburojë nga frika
Shumë njerëz kanë frikë të përfshihen. Ata nuk duan të bien në sy, të bëhen “viktima e radhës” apo të marrin një qëndrim që mund të sjellë përplasje. Frika është një armik i heshtur, por i fuqishëm. Ajo i bën njerëzit të kthejnë shikimin andej ku është më rehat ,larg dhimbjes sate.
2. Normalizimi i bullizmit dhe hipokrizisë
Shoqëria shpesh e ka banalizuar bullizmin. Quhet “shaka”, “kritikë”, apo “e vërteta që duhet thënë”. Por kur e vërteta përdoret për të dhunuar dinjitetin, për të shkelur nëpër ndjeshmëri, për të baltosur për të fituar vëmendje , nuk është më e vërtetë, është thjesht mizori e maskuar si sinqeritet.
Po kështu, hipokrizia ka fituar vend në tavolinat shoqërore si “aftësi sociale”. Të flasësh mirë për dikë dhe të sillesh ndryshe pas krahëve është bërë mënyrë për të “mbijetuar”, për të “mos i prishur punë vetes” për ego të sëmura.
3. Rehatia e qëndrimit neutral
Shumë miq nuk janë as të këqij, as të pandjeshëm – janë thjesht të hutuar. Ata nuk dinë çfarë të bëjnë, nuk dinë si të mbrojnë pa u përfshirë. Dhe në vend që të zgjedhin drejtësinë, zgjedhin neutralitetin që i mban larg dhimbjes por edhe larg ndërgjegjes.
4. Mosbesimi: “Ndoshta nuk është aq serioze”
Një arsye tjetër e heshtjes është nënvlerësimi i plagës. Disa njerëz besojnë se “do kalojë”, “mos e merr kaq seriozisht” apo “është pjesë e jetës”. Por bullizmi nuk është një periudhë që kalon – është një helm që lë gjurmë, dhe çdo heshtje përballë tij është një lyerje tjetër me baltë mbi plagën që digjet.
A mund të ndryshojë kjo heshtje?
Po.
Por jo me turmat. Me njerëz të vetëm që guxojnë.
Kur një mik guxon të thotë:
“Kjo nuk është e drejtë.”
“Mos i flisni ashtu.”
“Unë e njoh këtë njeri dhe e mbroj.”
– atëherë ngrihet një valë tjetër, një zë i ri që ndryshon atmosferën. Dhe heshtja e turmës nis të thyhet nga ndjeshmëria, nga drejtësia, nga dashuria e vërtetë.
Një thirrje për miqtë e heshtur
Nëse je mik i dikujt që po baltoset padrejtësisht, mos hesht. Zëri yt mund të jetë streha e vetme që ai njeri ka.
Nëse sheh bullizëm, mos bëj sikur nuk e pe.
Nëse ndjen që po ndodh padrejtësi, mos u struk pas komoditetit të mos-përfshirjes.
Sepse nesër, kur të jesh ti ai që lëndohet, do e kuptosh se heshtja nuk është kurrë neutrale, është gjithmonë në anën e dhunuesit.
Përfundim
Shoqëria jonë ka nevojë për njerëz që flasin butë, por drejt. Që guxojnë të jenë të mirë, edhe kur kjo nuk është e lehtë.
Mos u bëj ai që hesht.
Ji zëri që mbron, që i thotë së vërtetës emrin.
Sepse, në fund, dashuria është gjithmonë më e fortë se baltosja , kur zgjedh të mos heshtë.
About the Author
